เนื่องจากบล๊อคนี้อยู่ยั้งยืนยงครบรอบ 1 ปี(นิด ๆ) เลยถือโอกาสลองทำโปรเจ็คที่คิดไว้ตั้งน๊านนานแล้วอย่างที่เห็นนี้แหละ ซึ่งก็คือ Exteen Tale หรือชื่อไทยตั้งเท่ห์ ๆ ว่า นิทานอลวน คนพันธุ์บล๊อค นั่นเอง

ซึ่งจะเป็นการจับฉ่ายเอานิทานทั่วโลกแต่ละเรื่อง มายำ ๆ รวมกับชาว exteen นี่เองรับประกันเนื้อเรื่องว่า เล่นมั่วเละเทะแน่นอน ซึ่งมันก็เป็นเอกลักษณ์ของ blog นี้อยู่แล้วนี่นะ (รวมทั้งเจ้าของบล๊อคด้วย) หึหึ.. หึหึ..

ถ้าไม่ติดธุระอะไร ก็ลองอ่านดูหน่อยเป็นไงครับ

ปล.ตัวละครแต่ละตัวจะถือวิสาสะนำบุคคลที่เป็นที่รู้จักกันมารับบทเอาดื้อ ๆ ตามใจคนแต่งเลย ดังนั้นได้โปรดอย่ามารุมตื้บผมทีหลังนะครับ แซวเล่นสนุก ๆ เอง อิอิอิอิอิอิอิ

---------------------------------------------------------------------

Exteen Tale Vol.01 : คนคิดมุขกับเทพารักษ์

กาลครั้งหนึ่งน๊านนานมาแล้ว มีชายอยู่คนหนึ่ง เขาชื่นชอบการเล่น blog มาก เขามักจะคิดมุขต่าง ๆ มาอัพบล๊อคอยู่เสมอ ๆ ไม่เคยทิ้งช่วงยาวนานเลย (blog et นามสมมติ)

แต่ทว่า ชายคนนี้เป็นคนขี้ลืมแบบสุด ๆ เขาจึงมักจะจดมุขที่นึกออกลงในสมุดบันทึกเสมอ ๆ

วันหนึ่ง ขณะที่เขากำลังเดินเล่นไปพลางคิดมุขไปพลางอยู่ริมน้ำ จู่ ๆ ก็มีเสียงกรีดร้องขึ้น
"กรี๊ดดดดดดดดด!!!!!!!!!!!!!!!"

เขาเห็นหญิงสาวคนหนึ่งกำลังถูกผู้ชายข่มขู่และพูดจาลวนลาม
"เหะๆๆๆๆ น้องสาว พี่อัพบล๊อคแล้วนะ ไปคอมเม้นท์ให้หน่อยสิจ๊ะ ฮิๆๆๆๆๆ"
"ไม่เอ๊า!!!!!!!!!!"

ชายหนุ่มเห็นท่าไม่ได้การ เขาหยิบก้อนหินแล้วเขวี้ยงออกไปเต็มแรง เพื่อช่วยหญิงสาวคนนั้น
"ฮึบ!!"
ตูม!!!!!!
"อ๊ากกกกกกกกกกกก!!!!!!!"

"หนอยยย.. ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้หัวหนาม!! เอามารับบททุเรศ ๆ แล้วยังทำงี้อีกเรอะ!!"
คนร้ายทิ้งท้ายไว้อย่างอาฆาตและหนีไป
หญิงสาวเข้ามาขอบอกขอบใจชายหนุ่มที่ช่วยตนไว้ ทั้งคู่พูดคุยกันอยู่พักนึง แลกaddress blogจากนั้นเธอก็ขอตัวกลับไปอัพบล๊อค แล้วเดินจากไป

ชายหนุ่มรู้สึกสุขใจที่ได้ทำความดี แล้วเขาก็คิดมุขออกอีกมุขนึงด้วย เขาจึงเตรียมตัวจดลงในสมุดบันทึกเหมือนทุกครั้ง แต่.. อ้าวเฮ้ย!! ที่อยู่ในมือไม่ใช่สมุดบันทึกแต่เป็นก้อนหินตะหาก!!!

"หมายความว่าตะกี้ ตูเขวี้ยงสมุดจดไปเรอะเนี่ย!! ตกน้ำไปแล้วด้วย!!!!!!"
ชายหนุ่มตกใจเป็นอย่างมาก ไม่มีสมุดจด มุขที่เขาจดเอาไว้ก็ลืมหมด อะไรจะขี้ลืมขนาดนั้น ไอ้บ้า!! จะลงไปงมก็ว่ายน้ำไม่เป็นอีกตะหาก จึงได้แต่ร้องไห้อยู่อย่างนั้น
"ฮืออออออออออ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"

วิ้งๆๆๆๆๆ ทันใดนั้นมีเทพารักษ์คนหนึ่งถือกล้องโผล่ขึ้นมาจากสระน้ำ
"อ่ะฮ้า!! ทำไมเจ้าถึงมาร้องไห้ฟูมฟายอยู่อย่างนี้ ไหนลองบอกมาซิ"
"เฮ้ย!! โผล่มาจากสระนี่กล้องไม่พังเรอะ เอ่อ.. ไม่ใช่สิ สมุดจดมุข สมุดจดของผมหล่นลงไปในสระน้ำ แบบนี้ผมก็ไม่มีมุขไปอัพบล๊อคน่ะสิ ทำไงดี ๆ "
"เอาล่ะ เห็นแก่ความดีของเจ้าเมื่อครู่ เราจะช่วยหาให้"

เทพารักษ์หายลงไปในน้ำครู่หนึ่ง แล้วกลับขึ้นมาพร้อมสมุดปกสีทองอร่ามระยิบระยับ
"สมุดปกทองคำ ภายในมีบทกวีซึ้งกินใจอยู่มากมาย ใช่ของเจ้าหรือไม่"
"ไม่ใช่ ๆ สมุดผมโทรมกว่านี้เยอะ แล้วบทกวีอะไร ไม่เห็นจะรู้เรื่องเล้ย"

เทพารักษ์หายลงไปในน้ำอีกครั้ง แล้วกลับขึ้นมาพร้อมสมุดปกสีเขียวมรกตเล่มหนึ่ง
"สมุดปกมรกตนี้ ภายในมีบทความที่มีความรู้อยู่มากมาย ใช่ของเจ้าหรือไม่"
"ไม่ใช่ ๆ สมุดผมโทรมกว่านี้อีก แล้วพวกบทความเนี่ย ไม่สามารถอ่ะ"

เทพารักษ์หายลงไปในน้ำอีกครั้ง แล้วกลับขึ้นมาพร้อมสมุดปกหนังเก่า ๆ เล่มหนึ่ง
"สมุดปกหนังนี้ ภายในมีมุขแป้ก ๆ ไม่ขำซักนิดอยู่เต็มไปหมด ใช่ของเจ้ารึเปล่า"
"เอ.. คล้าย ๆ แต่ไม่ใช่มั้ง สมุดจดของผมเต็มไปด้วยมุขสุดฮากลิ้งตะหาก"

"ถ้าเช่นเราคงช่วยเจ้าไม่ได้แล้วล่ะ ลาก่อน อาดิโอส" เทพารักษ์ค่อย ๆ หายลงไปในสระน้ำ
"อ้าวเฮ้ย!! นั่นมันสมุดมุขแป้กซะที่ไหนกันเล่า!! เป็นสมุดจดมุขสุดฮาของผมตะหาก เดี๋ยวก่อน!! อย่าเพิ่งป๊ายยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"

แต่ช้าไปซะแล้ว เทพารักษ์ได้หายไปแล้ว เหลือทิ้งไว้แต่ชายหนุ่มนั่งร้องไห้อยู่ริมน้ำคนเดียว
"แง้ง!!!!!!!!!!!!!! แล้วจะเอาอะไรไปอัพบล๊อคล่ะเนี่ย ฮือออออออออออออ!!!!!!!!!!!!"

นับแต่นั้นมา ทุกคืนจะมีเสียงใครซักคนโยนสิ่งของลงน้ำ ครั้งแล้ว ครั้งเล่า เรียกเทพารักษ์อย่างบ้าคลั่ง
เอ่อ.. แล้วทุกคนก็อยู่กันอย่างมีความสุข (ล่ะมั้งนะ)

---------------------------------------------------------------------

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ไม่ว่าเรื่องอะไร ใครที่ไหน บล๊อคนี้ก็ทำให้เละเทะได้ หึหึ.. หึหึ..

มั่วเกินทนไหว ขอไสหัวไปก่อนล่ะครับพ้ม (นักแสดงมีใครบ้าง เดาเป็นการบ้านละกันเนอะ)