Diary

2009/Mar/15

http://i76.photobucket.com/albums/j1/buffaranta/cartoon/boat_14-03-52.jpg

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

(ก่อนอื่นขอชี้แจงก่อนว่าที่เซนทรัลเวิร์ลจะมีสะพานข้ามคลองใกล้ ๆ ซึ่งตรงนั้นมีเรือโดยสารให้บริการอยู่นะครับ
ปกติเวลาผมไปเซนทรัลเวิร์ลก็มักจะเดินทางไปกลับด้วยเรือ เพราะไม่ต้องลุ้นว่ารถมันจะติดมั้ยให้หงุดหงิดหัวใจ
แต่บางคนก็ไม่รู้ว่าแถวนั้นมันมีเรือเป็นตัวเลือกในการเดินทางด้วย บอกว่ากลับเรือเลยโดนมองว่าแป้กไป )

จะว่าไป พอเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้นมาผมก็ฉุกใจคิดขึ้นมาว่า "หรือภาพลักษณ์เราจะกลายเป็นคนชอบยิงมุขแป้กตลอดเวลาไปซะแล้วน้อ"
ไม่ได้ตกใจอะไรหรอกครับ เพราะก็ไม่ได้เข้าใจผิดอะไรไปกันนัก เพียงแต่ว่าไม่ได้ "ตลอดเวลา" จริง ๆ นะ

แหม ใครจะไปเล่นตลอดเวลาล่ะคุณ!

"อ้าว ตาเป็นอะไรไปล่ะน่ะ" ----- "ตาเป็นสามียายไงครับ "
"เมื่อวานญาติพี่เสีย เห็นกันหลัด ๆ ไม่น่าเลย" ----- "เสียก็เอาไปซ่อมสิครับ "
"ช่วยตอบแบบสอบถามหน่อยค่ะ ข้อแรกชอบสีอะไรคะ?" ----- "ชอบสีกาครับ "

.....โดนรุมกระทืบ ช้ำในตายกันพอดี

เห็นอย่างนี้ผมไม่ได้ยิงบ่อยนักหรอก ตอนที่เล่นแล้วโดนสวนกลับมาว่า "แป้กว่ะ" มันก็เป็นไปตามคาดอยู่แล้ว
แต่พอพูดธรรมดา ๆ ไร้สารเจือปนแล้วโดนสวนกลับว่า "แป้กว่ะ" นี่สิ เล่นเอาแปลกใจจริง ๆ นะ

เรื่องนี้ ถึงตอนนั้นคนอื่นเค้าจะไม่ขำกัน แต่ผมก็แอบขำในใจเลยล่ะจะบอกให้

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

หลายคนอาจจะสังเกตเห็นว่า 2 entry ล่าสุดนี้เขียนต่างไปจากปกติ
ผมกะไว้ว่าจะหยิบเอาประสบการณ์จริงมาเขียนดูบ้าง แต่บางเรื่องมันยัด 4ช่องไม่พอหรอก
และบางเรื่องก็อาจจะไม่ถึง 4ช่องซะด้วย ก็เลยเขียนแบบไม่มีกรอบซะเลย

....โอว นี่เราไม่ยึดติดอยู่กับกรอบแล้วเหรอเนี่ย

แล้วพบกัน entry หน้าครับผม สวัสดี~

ปล. เลยเพิ่มหมวด Diary เข้ามาด้วยเลย

2009/Mar/13

http://i76.photobucket.com/albums/j1/buffaranta/cartoon/pingpong_11-03-52.jpg

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

อย่างที่บอกไปแหละครับ จู่ ๆ ออฟฟิทผมก็มีนักกีฬาปิงปองโผล่ขึ้นมาเต็มไปหมด

หลาย ๆ คนเลยที่แค่เคยเห็นหน้า แต่ไม่เคยได้คุยกัน และบางคนเลยที่ไม่เคยได้เห็นหน้ามาก่อน
พอมีโต๊ะปิงปอง มีการจัดแข่งกันแค่นั้นแหละ ตีปิงปองกัน คุยกัน คุ้นหน้าคุ้นตากันไปเลย

จะมีเคืองบ้างก็จู่ ๆ ที่โผล่มาเนี่ย ฝีมือร้ายกาจกันทั้งนั้น!! ทั้งตบ ทั้งตัด ปั่น หมุนกันเป็นที่สนุกสนาน!!
ไอ้บัฟที่ตบออก ตัดวืด เป็นปกติก็เละน่ะสิครับ!! ตบกันเข้ามาสิ ตบใส่ผมให้กระเด็นไปเล้ย!!
ยังดีที่พอจะมีลูกเสิร์ฟเอาไว้หากินได้บ้าง อย่างน้อยก็แพ้แบบแต้มไม่ต่ำติดดินนัก เอิ๊กๆๆ

เอาน่ะ กีฬานี่ก็เป็นสิ่งเชื่อมความสัมพันธ์ได้ดีจริง ๆ ล่ะนะ